Yalnızlığın Rengi

Gecenin en karanlık saatinde,
yıldızlar bile susar bazen.
Bir yaprak düşer sessizce,
kimse duymaz, kimse görmez.

Yalnızlık bir renk olsaydı,
mavinin en koyu tonu olurdu belki.
Ya da belki de hiç rengi olmazdı,
tıpkı rüzgârın rengi gibi.

Sokaklarda yürüyen gölgeler,
her biri bir hikâye taşır içinde.
Kimi sevdadan, kimi hasretten,
kimi de unutulmuş bir şarkıdan.

Ben de bir gölgeyim bu şehirde,
kaldırım taşlarına düşen.
Her adımda biraz daha silikleşen,
ama hâlâ ışığa tutunan.