Kağıttan Kayıklar

Çocukken yapardık kağıttan kayıklar,
bırakırdık yağmur sularına.
Onlar akıp giderdi bilmediğimiz ülkelere,
biz kalırdık kaldırımda, ıslak ve mutlu.

Her kayık bir dilek taşırdı,
söylenmemiş, yazılmamış dilekler.
Belki bir tanesi bir okyanusu geçmiştir,
kim bilir?

Şimdi büyüdük, kağıt bulamıyoruz kayık yapmaya.
Yağmurdan kaçıyoruz, suyun kenarından uzak duruyoruz.
Dileklerimizi de unuttuk galiba,
ya da dilemekten korkar olduk.

Ama bazen, yağmurlu bir günde,
bir su birikintisi görünce,
içimde bir çocuk kıpırdar
ve yeniden kayık yapmak ister.